توانبخشی بیماران روانی آذربایجان
Alternative TreatmentMark Moran

Patients who accepted cognitive therapy as an option had more education and were more likely to have a family history of mood disorder than patients who did not include the therapy among their possible treatments.

Less than one-third of subjects in a federally funded study of depression treatment consented to try cognitive therapy after discontinuing the antidepressant citalopram either because the medication was not effective or because side effects were intolerable. However, the outcomes among those who did consent to cognitive therapy and who were ultimately randomized into it proved to be comparable to those of all the pharmaceutical options.

Those were the findings from two reports in the May American Journal of Psychiatry on the Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR*D) study. The six-year multi-level study began with 2,876 patients; of those, one-third achieved remission—the near absence of any depressive symptoms—and an additional 10 percent to 15 percent were deemed responders. Level 2 consisted of 1,439 eligible patients who did not experience remission in level 1 (Psychiatric News, January 20, 2006; April 21, 2006; July 7, 2006; September 15, 2006; November 17, 2006).

Using a study-design strategy known as "equipoise stratified design," patients in level 2 could indicate from a menu of treatment options which ones were acceptable or unacceptable prior to randomization. Options included cognitive therapy alone or in combination with the level 1 treatment (which was citalopram for all subjects), augmentation of citalopram with bupropion or buspirone, or replacement of citalopram with sertraline, bupropion, or venlafaxine.

Of the 1,439 participants who entered level 2, only 1 percent were willing to be randomized into all of the treatment options. Twenty-six percent were willing to be randomized into a treatment involving cognitive therapy, either alone or as an augmentation to citalopram.

Remission rates were similar in the 12-week study regardless of what treatment was chosen: 25 percent for the patients who switched to cognitive therapy and 23 percent for those who received it as augmentation.

For those continuing on citalopram, pharmacologic augmentation resulted in significantly more rapid remission than augmentation with cognitive But those who discontinued citalopram in favor of another medication had significantly more side effects than those who switched to cognitive therapy alone, according to the report.

"For patients who would consider psychotherapy as a reasonable alternative, it worked as well as switching antidepressants," the lead author of the treatment outcome study, Michael Thase, M.D., told Psychiatric News. "The up side of picking psychotherapy over a different medication is the relative absence of side effects. For the patients who wanted to stick to medication, there appears to have been a benefit over psychotherapy in terms of speed of treatment efficacy."

Thase was a professor of psychiatry at the University of Pittsburgh Medical Center and the Western Psychiatric Institute and Clinic when the STAR*D study was conducted. He recently joined the faculty of the University of Pennsylvania School of Medicine and the Philadelphia Veterans Affairs Medical Center.

He cautioned that the design of the study may limit the generalizability of the findings regarding patient preferences, which contradicts other studies that have found psychotherapy in general and cognitive therapy in particular to be at least as acceptable to patients as antidepressant medications.

He noted, for instance, that to be included in the study, patients had to have first been on citalopram, a fact that may have excluded individuals who might naturally favor a psychotherapeutic approach.

"The fact that it was a second-step study of patients who were first on medication may have screened out patients who were zealous about psychotherapy," Thase told Psychiatric News.

Moreover, he said, there was a financial disincentive to choosing psychotherapy since medication costs were covered by the study, but copays associated with cognitive therapy were not; the copays were deemed to be the patient's responsibility as part of insurance contracts, Thase explained.

Still, Thase said the results suggest that some modifications to the way cognitive therapy is delivered could enhance its acceptability to patients. For instance, therapists might choose to focus on symptom relief—such as relief from insomnia—since a preference for medication may reflect a greater patient focus on those aspects of recovery from depression, he said.

"Another interesting future direction is to use 21st-century technological developments such as the Internet and DVD to make the therapy more broadly accessible, thereby unlinking it from the necessity of seeing a therapist twice a week in an office," Thase told Psychiatric News.

The report on patient preferences appeared in "Acceptability of Second-Step Treatments to Depressed Outpatients: A STAR*D Report," with lead author Stephen Wisniewski, PhD., a professor of epidemiology at the University of Pittsburgh School of Public Health.

Demographic analysis revealed that patients who accepted cognitive therapy as an option had more education and were more likely to have a family history of mood disorder than patients who did not include cognitive therapy among possible treatments.

"Since education is associated with income, it is possible that this finding is a reflection of the need to pay for cognitive therapy not covered by insurance," wrote Myrna Weissman, Ph.D., in an editorial accompanying the two study reports. "Higher income patients may have had better insurance coverage and might not have incurred much or any out-of-pocket expense."

Weissman stated that the relationship with family history is harder to interpret.

She also emphasized the methodogical problems cited by Thase and noted that it could not be concluded from the results that depressed patients do not want cognitive therapy.

In the treatment outcome report, "Cognitive Therapy as a Second-Step Treatment: A STAR*D Report," Thase and colleagues compared outcomes and adverse events among the following randomized groups:

  • 65 patients who received cognitive therapy as an augmentation of citalopram
  • 56 who received bupropion as an augmentation
  • 61 patients who received buspirone as an augmentation
  • 36 patients who switched from citalopram to cognitive therapy
  • 27 patients who switched to sertraline
  • 28 patients who switched to bupropion
  • 31 patients who switched to venlafaxine

Patients who indicated a willingness to enter a certain kind of treatment in the Wisniewski study were not necessarily randomized into that treatment. Moreover, those patients who indicated that they would consider only cognitive therapy or only medication were excluded from analysis in the treatment study since their predisposition toward that treatment may have biased the outcome results, Thase explained.

The investigators found no significant differences between groups in the proportion of participants who achieved remission according to the 17-item Hamilton Rating Scale for Depression or in the percentages of those who achieved remission or response as assessed by the 16-item Quick Inventory of Depressive Symptomatology.

Patients randomized to the medication augmentation did tend to reach remission and response criteria faster than those in the cognitive-therapy augmentation condition.

There were large differences between the switch treatments in measures of frequency, intensity, and burden of medication side effects. Forty-eight percent of the patients randomized to a second course of antidepressant therapy reported at least a moderate degree of side-effect intensity, and 34 percent reported at least a moderate level of side-effect burden, compared with none of the patients in the cognitive-therapy switch arm.

The STAR*D study is supported by the National Institute of Mental Health. The following pharmaceutical companies provided medications at no cost for the study: Bristol-Myers Squibb, Forest Pharmaceuticals, GlaxoSmithKline, King Pharmaceuticals, Organon, Pfizer, and Wyeth-Ayerst Laboratories.

"Cognitive Therapy as a Second-Step Treatment: A STAR*D Report," "Which Second Step Treatments Are Acceptable to Depressed Outpatients? A STAR*D Report," and "Cognitive Therapy and Interpersonal Psychotherapy: 30 Years Later" can be accessed at <http://ajp.psychiatryonline.org/?> under the May issue. {blacksquare}

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم خرداد ۱۳۸۶ساعت   توسط محمدرضا هاشمی اصل (کاردرمان) | 

Understanding Schizophrenia

 فهم اسکیزوفرنی

اختلافات زیادی بر سر تشخیص روانپزشکی اسکیزوفرنیا وجود دارد. این جزوه تئوری ها و ایده های متفاوتی که درباره نحوه تشخیص، علل و درمان این بیماری وجود دارد را توضیح می دهد. این جزوه همچنین به کسی که مبتلا به چنین بیماری است و همینطور به خانواده و دوستان او راهنمایی های عملی می کند.

واژه اسکیزوفرنیا بطور وسیع در نظام روان پزشکی استفاده می شود.

روانپزشکان آن را نوعی جنون (psyhosis) می شناسند. به باور آنها فرد اسکیزوفرنیک قابلیت تمیز دادن بین افکار، ایده ها و تصورات قوی خودش و واقعیت (ادراکات مشترک، مجموعه ایده ها و ارزش های افراد دیگری که در فرهنگ او آن را واقعیت می نامند) راندارد. از جمله عوارض این بیماری این است که فرد ممکن است صداهایی را بشنود یا ممکن است فکرکند که افراد دیگر می توانند فکر او را خوانده و یا افکار او را کنترل کنند.

بیشتر روانپزشکان این عوارض را ناشی از نوعی اختلاط روانی (psychiatric disorder) می دانند و برای درمان آنها «تسکین بخش» (tranquillizers) قوی تجویز می کنند. البته همه این باورها درباره چنین وضعیت روحی را قبول ندارند. تفسیر دیگر از این وضعیت روحی آن را ناشی عکس العمل منطقی یا طبیعی نسبت به وقایع سخت زندگی می داند، بعبارت دیگر آن را حالت افراطی اضطراب تشخیص می دهد. بسیاری مایلند به اسکزوفرنیا در «تمامیت» خود نگاه کنند. آنها بر لزوم درک تجربه فردی یا شخصی و اهمیت اینکه این تجربه چه تاثیری بر فرد گذاشته، تاکید می کنند.

شنیدن صدا، بعنوان مثال، در فرهنگ های مختلف و نظام های مذهبی مختلف، معانی مختلف دارد.

چگونه روانپزشکان این وضعیت را تشخیص می دهند؟

مشکلاتی از این قبیل معمولا با سردرگمی یا حتی تغییرات قابل ملاحظه در رفتار صورت می گیرد. مهم است که بتوان عوامل ممکن دیگر را حذف کرد.

این عوارض ممکن است مشابه مشکلات دیگر روحی مانند «اختلاط دو قطبی» (bipolar disorder) یا «اختلاط اسکیزوفرنیک ساز» (schizoaffective disorder) باشد، یا در نتیجه مشکلات جسمی معینی رخ داده باشد.

روانپزشکان این وضعیت روحی را با توجه به عوارض "مثبت" و "منفی" متفاوتی تشخیص می دهند:

عوارض "مثبت" شامل اینهاست:

  • اغتشاش فکری
  • حالت هزیانی (hallucinations)، مانند شنیدن صداها و یا اصوات دیگر
  • اوهام (delusions)

عوارض "منفی" شامل اینهاست:

  • احساس بی تفاوتی یا بی احساسی
  • ناتوانی در تمرکز کردن
  • اجتناب از تماس با افراد دیگر
  • نیاز داشتن به حفاظت

اغتشاش فکری

کسی در اغتشاش فکری است که نتواند رشته منطقی افکارش را دنبال کند و ایده های او درهم ریخته و یا به سختی قابل فهم توسط دیگران باشد. این وضعیت امکان محاوره را سخت کرده و ممکن است به حس تنهایی و انزوای فرد کمک کند.

حالت هزیانی (Hallucinations)

برخی افراد صداهایی را می شنوند که دیگران نمی شوند. این صداها ممکن است صداهای آشنا، دوستانه یا انتقادی باشند. این صداها ممکن است رفتار یا افکار فرد شنونده را بررسی می کنند و یا ممکن است به او بگویند چه باید بکند. صرف شنیدن این قبیل صداها به معنای داشتن اسکیزوفرنیا نیست.

بر اساس برخی تحقیقات در حدود چهار درصد جمعیت این قبیل صداها را می شنوند و برای بسیاری این وضعیت باعث مشکلی نمی شود. ولی کسانی که مبتلا به اسکیزوفرنیا هستند جزو کسانی هستند که بیشترین صداهای انتقادی و غیردوستانه را می شنوند. آنها ممکن است این صداها را همه عمرشان شنیده باشند، ولی یک واقعه سخت در زندگی ممکن است شنیدن این صداها را برای آنها شدیدتر و دشوارتر کرده باشد.

برخی مواقع افراد علاوه بر این گونه صداها" اصوات دیگر هم می شنوند.

اوهام (Delusions)

اوهام به باورها و تجاربی می گویند که دیگران در داشتن آنها شریک نیستند. بعنوان مثال ممکن است کسی فکرکند که او توسط افراد پلیس مخفی تعقیب می شود و یا توسط نیروهای غیبی کنترل می شود که افکار معینی را در سر او گذاشتند.

عوارض منفی

به این عوارض که شامل کناره گیری اجتماعی، بی تفاوتی و ناتوانی در تمرکز را شامل می شوند، عوارض "منفی" و نه "مثبت" می گویند زیرا خصوصیات آنها چندان روشن نیست. براحتی نمی توان گفت که آیا این عوارض بخشی از عوارض اسکیزوفرنیا هستند و یا آنها عوارض عکس العمل فرد در مقابل چیزهای دیگری است که باعث سرخوردگی و ترس او شده اند. بعنوان مثال بسته به اینکه فرد از چه تجربه ای برخوردار است، ممکن است برای ساعات متمادی بی حرکت و ساکت بنشیند و یا بدور مداوم در حرکت باشد.

همچنین چنین عوارضی می توانند واکنشی نسبت به رفتار سایرین باشد. در اغلب موارد کسی که دارای مشکلات عقلی یا ذهنی است، با بی توجهی یا تبعیض مواجه می شود، و این باعث می شود که او احساس انزوا، افسردگی یا نومیدی بکند.

آیا ممکن است برخی افراد احتمال بیشری در ابتلاء به این بیماری داشته باشند؟

از هر صد نفر یک نفر در مقطعی از زندگی اش – معمولا وقتی یک فرد بالغ جوان است -- به این بیماری مبتلا می شود. این رقم برای زن و مرد کماکان یکی است، ولی مردها معمولا در سن جوانتری به این بیماری مبتلا می شوند. احتمال بیشتری دارد که به شما گفنه شود که مبتلا به این بیماری هستید اگر که فی الحال یکی از اعضای خانواده تان این بیماری را داشته است.

تخمین زده شده است که حدود یک سوم کسانی که از چنین اختلاطی رنج می برند فقط یک بار در زندگی شان آنرا تجربه میکنند. یک سوم دیگر آنها ممکن است این وضعیت را گهگاه تجربه کنند. در حالی که یک سوم دیگر ممکن است آن را برای همیشه تجربه کنند.

وقتی یک روانپزشک از تجارب فرهنگی، مذهبی و یا اجتماعی متفاوتی از بیمار خود برخوردار است ممکن است در تشخیص او دچار اشتباه شود. بعنوان مثال، در انگلستان این نگرانی وجود دارد که چرا در بین کسانی که تشخیص داده شده است از این بیماری رنج می برند بطورغیر متناسبی تعداد زیادی از مردان جوانی که از آفریقا یا جزایر کارائیب می آیند (African-Caribbean) وجود دارند. این وضعیت باعث شده که برخی از متخصصین این ایده را مطرح کنند که گویا کل ایده اسکیزوفرنیا متکی به باورهای نژادپرستانه است. برخی افراد بر این باورند که از آنجا که در بین متخصصین، یکانگی در تعریف، علل، و درمان مناسب برای اسکیزوفرنیا وجود ندارد بنابراین نباید آن را بعنوان یک اختلال روانی تعریف کرد.

آیا کسانی که از اسکیزوفرنیا رنج می برند خطرناک هستند؟

در وسایل ارتباط جمعی در باره اسکیزوفرنیا بیش از سایر اختلاطات روانی دیگر اطلاعات غلط وجود دارد. یکی از اسطوره های غلط عمومی در این باره این است که گویا اسکیزوفرنی به معنای "شخصیت دوگانه" است و کسی که از این وضعیت رنج می برد ممکن است از حالت آرام به حالت غیر قابل کنترل تغییر مزاج بدهد.

اغلب در مطبوعات و تلویزیون داستانهای اغراق آمیزی در باره "اسکیزوفرنیک ها" وجود دارد و از آنها بعنوان افرادی خطرناک که باید تحت کنترل داروهای آرامبخش باشند و در تیمارستان نگه داشته شوند، یاد می کنند. در حقیقت تعداد قتل هایی که توسط افراد مبتلا به اختلاطات روانی طی ده سال اخیر رخ داده است در همان سطح پائین باقی مانده است حال آنکه طی این دوره تعداد قتل های مرتکب شده در انگلستان بطور قابل ملاحظه ای افزایش یافته است.

بسیاری از کسانی که از اسکیزوفرنیا رنج می برند مرتکب جرایم خشونت آمیز نمی شوند و بسیاری از این گونه جرایم توسط این افراد صورت نمی گیرد. مطابق تحقیقات صورت گرفته افرادی که معتاد به الکل یا مواد مخدر هستند ممکن است دو برابر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی مرتکب جرایم خشونت آمیز شوند.

رابطه بین اسکیزوفرنیا و جرایم جدی چنان غیر متعین است که هر گونه پیش بینی درباره ارتباط این دو تقریبا غیرممکن است. مردم اغلب از دست کسانی که صداهایی می شوند، خیلی می ترسند. مهم است که به یاد داشته باشیم که چنین کسانی علیرغم شنیدن این گونه صداها از قدرت تشخیص برای آنکه بر اساس آنها رفتار کنند یا نکنند برخوردارند درست مثل بقیه که به آنها گفته شود کاری را بکنند. این صداها اغلب به این افراد می گویند که خودشان را بکشند تا اینکه فرد دیگری را به قتل برسانند.

خیلی ها علیرغم شنیدن روازنه این صداها تصمیم می گیرند زنده بمانند.

چه چیز باعث اسکیزوفرنی است؟

بعلت وجود اختلاف نظر درباره اسکیزوفرنی به سادگی نمی توان گفت که علت آن چیست ولی می توان گفت که ایده های متفاوتی در این باره وجود دارد.

ارث بردن

متحققینی که در صدد یافتن یک "ژن اسکیزوفرنی" بودند تاکنون چنین چیزی را پیدا نکرده اند. البته این باور وجود دارد که برخی ژن ها ممکن است برخی افراد را در ابتلاء به عوارض این بیماری آماده تر کنند هر چند این لزوما به این معنا نیست که این عوارض تا حد بیماری کامل رشد خواهند کرد.

وضعیت جسمی افراد، نحوه بزرگ شدن آنها و محیطی که در آن رشد می کنند احتمالا در ابتلاء به این بیماری نقش ایفاء می کنند به همان سان که وضعیت فیزیولوژیک آنها ممکن است چنین نقشی داشته باشد.

وضعیت شیمیایی بدن

تحقیقات بیو شیمی بر بررسی میزان دوپمین ارتباط های عصبی (neurotransmitter dopamine) متمرکز بوده که مسئول حمل پیغام های بین سلول های مغر هستند. تئوری که در این زمینه وجود دارد حاکی از این است که مقدار بیش از حد دوپمین در افراد اسکیزوفرنیک وجود دارد، ولی هنوز معلوم نیست که آیا این ماده شیمیایی در رشد اسکیزوفرنیا نقش دارد یا نه.

بهر حال داروهای آرامبخش قوی برای تاثیر گذاشتن بر سیستم تولید دوپمین بدن درست شده اند.

تجارب خانوادگی

تئوری هائی مطرح شده دال بر اینکه نوعی خاص از خانواده ها ممکن است در ابتلاء به این بیماری نقش داشته باشند، ولی هنوز این تئوری اثبات نشده است. عموما این باور پذیرفته شده که تجارب اولیه زندگی در تشکیل شخصیت فرد نقش دارند.

وقایع سخت زندگی

بررسی های علمی و همینطور روایات شخصی حاکی از این است که شرایط بسیار سخت زندگی در شروع اسکیزوفرنیا ممکن است نقش داشته باشند. این وقایع شامل وقایعی می شود که زندگی یک نفر را تغییر داده است مانند از دست دادن کسی که به او نزدیک بوده است یا دشواری معمول تغییر شغل. فشارهای دیگر زندگی مانند بی خانمانی، فقر، و آزار نژادی و جنسی ممکن است در ایجاد این بیماری نقش داشته باشند.

بر اساس یکی از مطالعاتی که صورت گرفته، بیش از نیمی از کسانی که می گویند صداهای منفی می شنوند علت آن را سوء استفادهای جنسی و فیزیکی می دانند. حدود یک چهارم از این افراد حس گناه نسبت به رفتار خود را علت شنیدن این صداهای منفی بیان کردند.

استفاده نادرست از مواد شیمیایی

هیچکس هنوز رابطه بین استفاده نادرس از مواد شیمیایی و بروز این بیماری را اثبات نکرده است. بسیاری از محققین فکر نمی کنند چنین ارتباطی وجود داشته باشد، ولی شواهد غیرعلمی (anecdotal evidence) وجود دارد که بر وجود این رابطه تاکید می کند. ممکن است که کسانی که تشخیص داده شده است به این بیماری مبتلاء هستند عکس العمل بدی نسبت به داروهای معینی دارند.

در مجموع، بسیاری از متخصصین فکر می کنند که ترکیبی از یک رشته عوامل مختلف در بروز اسکیزوفرنی نقش دارد: ترکیب ژنتیک کسی ممکن است او را بیشتر آماده ابتلاء به بیماری کند، ولی شرایط سخت زندگی و یا بویژه تجارب خانوادگی و زندگی ممکن است در شروع عوارض این بیماری دخیل باشند.

از چه کمکی می توانم برخوردار شوم؟

اگر شما به دکتر خانوادگی تان (GP) مراجعه کنید او ممکن است برای شما داروهایی را تجویز کند و یا به شما نوعی روان درمانی را عرضه کند. او ممکن است در صورتی که بخواهید شما را به یک روانپزشک و یا به یک «تیم امراض روانی در محل» (community mental health team) معرفی کند تا از شما بررسی های بیشتری بعمل آورند.

بسیاری از کسانی که از اسکیزوفرنی رنج می برند در همان محل همیشگی خود زندگی می کنند ولی اگر عواقب بیماری سریعا و بطور جدی بروز کنند در آنصورت ممکن است لازم باشد به بیمارستان بروید.

تجویز دارو

از داروهای آرامبخش امراض روانی (antipsychotics) که همینطور از آنها بعنوان «تسکین بخش» (trasnquillisers) و یا قرص اعصاب (neuroleptics) نام می برند معمولا برای کنترل عوارض مثبت این بیماری استفاده می شود. این داروها ممکن است عوارض جانبی نامطلوب داشته باشند، بویژه اگر به مقدار زیاد استفاده شوند، و یا باعث تسکین فرد شوند به آن حد که برای او مشکل شود تا از اثرات مثبت گفتار درمانی استفاده کند. عوارض جانبی این داروها از جمله شامل این چیزها می شود: عوارض مربوط به اعصاب ماهیچه (مانند لرزش دستان، سفت شدن ماهیچه ها) و اثرات «آنتی ماسکرینیک» (antimuscarinic effects) (تیرگی بینایی، بالا رفتن ضربان قلب، یبوست ، سرگیجگی).

داروهای قدیمی تر آرامبخش امراض روانی مانند کلروپرومازین (chlorpromazine) که اسم تجاری آن لارگاتیل (Largactil) است و هیلوپریدال (haloperidol) که اسامی تجاری آن سره نیس (Serennace) و هالدول (Haldol) است با عواقب جانبی شدید و دراز مدت همراه هستند مانند صدمه دائمی به سیستم مرکزی اعصاب (که به آن تارداو دیسکینزیا می گویند – tardive dyskinesia). ضوابط جدید درباره استفاده از این داروها حاکی از این است که بیمار باید در پائین ترین حد ممکن ازاین داروها استفاده کند. هر وقت که ممکن است چنین افرادی باید از داروهای جدیدتر آرامبخش "غیرعادی" مانند ریسپردون (risperidone)، اولان زاپین (olanzapine)، کوه تیاپین (quetiapine)، امی سلپراید (amisulpiride)، و زوته پین (zotepine) استفاده کنند. این داروها با هدف تخفیف عوارض مربوط به اعصاب ماهیچه تهیه شده اند. نه فقط این داروها مطمئن تر هستند بلکه عواقب منفی بیماری را نیز کم می کنند. این داروها ممکن است بشکل قرص، شربت و یا مایه قابل تزریق عرضه شوند و میزان استفاده از آنها روزانه، هفتگی، هر دو هفته یکبار و یا ماهانه باشد.

این داروها نمی توانند بطور کامل از بروز بیماری جلوگیری کنند ولی شواهدی در دست است که نشان می دهد آنها در کم کردن شدت و فواصل بروز بیماری موثر هستند. استفاده از میزان کم این داروها ممکن است بهترین روش برای کنترل عوارض بیماری و تخفیف عوارض جانبی خود داروها باشد. اگر شما از این داروها استفاده می کنید میزان مصرف آنها باید بطور منظم مرور شود تا مصرف آنها به حداقل ممکن برسد.

افراد بطور متفاوت به این داروها عکس العمل نشان می دهند، و ممکن است مقداری آزمایش لازم باشد تا بهترین نوع دارو برای یک فرد تشخیص داده شود.

برای بسیاری از افراد استفاده از این داروها در کاهش عوارض بیماری بسیار موثر است ولی برخی از بیماران اصلا آن را مفید نمی یابند. برخی از افراد بعلت عوارض جانبی این داروها از استفاده آنها احتراز می کنند و برخی احساس می کنند به آنها اصلا نیازی ندارند.

مراقبت در محل (Community care)

هر فرد که برای استفاده از خدمات روانپزشکی در انگلستان معرفی شده است باید نیازهایش ارزیابی شده و نحوه مراقبت مطابق با برنامه موسوم به «روش مراقبت از بیمار» (Care Programme Approach - CPA) تنطیم شود. این ارزیابی باید نیازهای مراقبت پزشکی و اجتماعی شما را بطور کامل تعیین کند. یک هماهنگ کننده نیازهای درمانی شما باید مسئولیت وضعیت شما را عهده دار باشد. شما از این حق برخوردار هستید که بگویید به چه نیازهایی احتیاج دارید و حتی می توانید در زمان طرح این نیازها کسی را بعنوان وکیل تان با خود داشته باشید. این ارزیابی شمامل مددکاران و خویشاوندان بیمار هم می شود. (همین روش کار در ویلز هم وجود دارد).

«تیم امراض روانی در محل» (community mental health team) معمولا این گونه ارزیابی ها را انجام می دهند. هدف از این ارزیابی این است که شما بتوانید بطور مستقل زندگی کیند. این تیم می تواند به شما درباره مسائل عملی مانند امور اداری مربوط به دریافت کمک های مالی از دولت، تامین مسکن و یا سایر خدمات دیگر از قبیل رفتن به مراکز درمانی روزانه (day centres) و یا مراکز کمک های فوری (drop-in centres) کمک کند. این تیم همینطور می تواند ترتیب این را بدهد که یک پرستار امور روانی محلی (community psychiatric nurse – CPN) شما را در محل مسکونی تان ملاقات کند. این پرستاران داروهای تان را به شما تزریق می کنند و ممکن است به شما کمک های عملی دیگر هم بکنند. همینطور ممکن است امکانات دیگری وجود داشته باشد مانند متخصصین بهبود شرایط کار (occupational therapists) که به شما در کسب قابلیت های لازم برای انجام کارهایی که مایل هستید انجام دهید کمک خواهند کرد.

شما می توانید بعنوان بخشی از برنامه «روش مراقبت از بیمار» (CPA) و یا بطور جداگانه از دفتر خدمات اجتماعی بخواهید تا نیازهای شما برای برخورداری از خدمات مراقبتی در محل (community care services) را ارزیابی کند. این می تواند شامل همه چیز از خدمات روزانه گرفته تا نیاز شما به مسکن باشد با این هدف که این خدمات را در محل مسکونی خودتان و یا در محل مسکونی دیگری که متناسب با نیاز شما مجهز شده، فراهم کند.

شما ممکن است به مددکار اجتماعی (caseworker) احتیاج داشته باشید که مشخصا روی وضعیت تان کار می کند و از آنجا که اکنون عرصه های زیادی از خدمات دیگر رایگان نیستند در آنصورت باید هزینه این خدمات نیز در ارزیابی نیازهای تان منظور شود. وقتی که نوعی نیازی که شما برای آن به مراقبت احتیاج دارید برسمیت شناخته شود دیگر می توانید برای حق پرداخت مستقیم (Direct Payments) تقاضا کنید و بجای آنکه مددکارتان توسط دفتر خدمات اجتماعی تامین می شود خودتان او را استخدام کرده و یا به یک مرکز درمانی روزانه معینی بروید.

شما باید بتوانید اطلاعات لازم درباره خدمات درمان روانی محلی تان را از دکتر خانوادگی تان، یا از دفتر خدمات اجتماعی، یا از شعبه محلی انجمن Mind، یا از «تیم امراض روانی در محل» (community mental health team)، یا از شهرداری محلی یا یکی از سازمانهای خیریه بدست آورید. اطلاعات دقیق در این باره را همینطور می توانید در دفتر شماره های تلفن محلی بدست آورید.

پذیرش به بیمارستان

اگر شما بطور ویژه ای احساس اضطراب می کنید در آنصورت لازم است به جایی بروید که امن و کم دردسرتر باشد. در شرایط فعلی این به معنای رفتن به بیمارستان است. ممکن است در بیمارستان بعلت مجاورت با کسان دیگری که آنها نیر مضطرب هستند، و یا برخوردار نبودن از امکان فضای شخصی و یا حمایت مورد نیاز وضعیت دشواری را بوجود آورد. البته امکاناتی مانند خدماتی که توسط خود بیماران گردانده می شود (service-user) و یا گروه های امدادی بیماران که در بیمارستان وجود دارند بتوانند در برآوردن برخی از نیازها مفید و کمک کننده باشند. قبل از ترک بیمارستان شما باید بخواهید تا نیازهای تان را ارزیابی کنند تا بتوانید در بیرون از بیمارستان یک زندگی مستقل داشته باشید.

اگر از رفتن به بیمارستان خودداری کنید ممکن است شما را مطابق «قانون 1983 سلامت روانی» (Mental Health Act 1983) بطور اجباری در بیمارستان بستری کنند. شما می توانید با بخش حقوقی انجمن Mind در این باره مشورت کنید.

خدمات اضطراری

در برخی مناطق، عرضه خدمات اضطراری جایگزین بستری شدن در بیمارستان شده است. از جمله این خدمات یکی تامین محل مسکونی اضطراری است، حال آنکه در برخی مناطق هدف عرضه کمک به افراد نیازمند در خانه های خودشان است. هدف عمده این خدمات این است که از رفتن افراد به بیمارستان جلوگیری شود. در عرضه این خدمات، استفاده از دارو برای درمان بسیار کم است و درمان، بیشتر به گفتار درمانی وحمایت شخصی متکی است.


وکلاء کارکنان مجرب و تعلیم یافته ای هستند که نقش شان مساعدت به افراد در ابراز خواستها و نیازهای شان است و همینطور به آنها برای دسترسی به اطلاعات غیرمغرضانه کمک کرده و نظرات شان را در مقابل دیگران نمایندگی می کنند.

وکلائی که در بیمارستان شما مستقر هستند و یا در گروه های محلی کمک به بیماران روانی، مانند Mind حضور دارند می توانند به شما در حل مشکلات ناشی از داروها و یا درمان تان کمک و مشاوره کنند و شما را راهنمائی کنند که از داروها و درمان های متفاوت استفاده کنید. آنها ممکن است به شما کمک کنند که به خدمات مراقبت در محل نیز دسترسی پیدا کنید.

محلات مسکونی با امکانات حمایتی

محلات مسکونی با امکانات حمایتی تنظیماتی است که در آنها کمک براحتی هم از طرف کارکنان و هم ازطرف مستاجرین دیگر در اختیار فرد نیازمند قرار می گیرد. سطح امکانات حمایتی در هر کدام از این محلات ممکن است متفاوت باشد. ولی نقش کارکنانی که در آنها مستقر هستند این است که امکان یک زندگی مستقل را تا آنجا که ممکن است برای فرد فراهم کنند. محلات مسکونی این چنینی در هر محل هم از طرف دفتر خدمات اجتماعی ممکن است فراهم شود و هم از طرف پروژه های مربوط به بیماری های روانی، منجمله شعب محلی انجمن Mind.

دوره های تعلیماتی حرفه ای و اجتماعی

این دوره های تعلیماتی در کمک به افراد برای یافتن کار، گرداندن امور مالی شان، استفاده از وسایل ارتباط جمعی، حل مشکلات و شرایط اجتماعی مفید هستند. از هماهنگ کننده مسئول تامین نیازهای مراقبتی تان بخواهید تا اطلاعات بیشتر در این باره در اختیارتان بگذارد.

چه کار بیشتر دیگری می توانم برای بهبود زندگی ام انجام دهم؟


روش های کاردرمانی مانند روانکاوی، مشاوره و درمان رفتار درمانی (cognitive behaviour therapy- CBT) می توانند به فرد اسکیزوفرنیک کمک کنند تا با بیماری خود کنار بیاید. این روش ها با تشخیص مسائل بیمار، بررسی عواقب این مسائل، تکوین روش های مناسب برای کنار آمدن با این مسائل و مانع شدن از وقوع شرایط بحرانی، به فرد اسکیزوفرنیک کمک می کنند. این روش های درمانی به فرد کمک می کنند تا به اهمیت بررسی عوارض بیماری خود پی برده و بتواند بر آنها فائق آید.  همچنین در کاردرمانی بیمار به نوعی علامت درمانی میشود یعنی مهم نیست که مددجو از چه بیماری رنج میبرد بلکه آنچه برای کاردرمانگر اهمیت دارد اینست که قسمتهائی از توانائیهای بیمار را که مختل شده را برگرداند .

خودیاری (self-help)

گروه های خودیاری امکان مهمی برای افراد و خانواده های آنها فراهم می کنند تا در تجارب و روش های کنار آمدن خود با این بیماری شریک شوند، برای عرضه خدمات بهتر مشترکا تلاش کنند، و یا به سادگی از یکدیگر حمایت کنند.


شما ممکن است بخواهید از قرار گرفتن در شرایطی که بطور ویژه طاقت فرسا است اجتناب کنید. اگر شاغل هستید، ممکن است بتوانید ساعات کمتری کار کنید، یا از ساعت کار انعطاف پذیری برخوردار شوید تا تنش کار کردن برایتان کمتر شود. طبق «قانون 1995 تبعیض براساس معلولیت» (Disability Discrimination Act 1995) کارفرمایانی که بیش از 20 نفر کارمند دارند باید "تنظیمات مناسب" برای تسهیل اشتغال افراد معلول منجمله کسانی که به کسالت های روانی دچار هستند، فراهم کنند.

روش های درمانی متفاوت

برخی از کسانی که به داشتن اسکیزوفرنی تشخیص داده شده اند از روش های درمانی تکمیلی استفاده می کنند برای اینکه بتوانند از عهده رفع مشکلات خود بخوبی برآیند. این روش ها ممکن است شامل هوموپاتی (homepathy)، یا معالجه امراض توسط دارویی که در اشخاص سالم علائم آن مرض را بوجود می آورد، و روش های درمانی ابداعی (creative therapies) که بر استفاده از هنر و شعرگویی تمرکز می کنند. بشود.

تای چی (T’ai chi)، یوگا (yoga) و روش های تمدد اعصاب مکن است مفید باشند هر چند که مناسب است درباره استفاده از آنها قبلا با یک مربی با صلاحیت صحبت کنید.

رژیم غذایی

مطالعات جدید تاثیر رژیم غذایی بهتر بر کسانی که به داشتن اسکیزوفرنی تشخیص داده شده اند را بررسی کرده است. نتیجه برخی از این مطالعات بر فواید روغن ماهی که از جمله در ساردین و قرص های تقویتی (supplements) وجود دارد، اشاره دارند.

  دوستان و خویشاوندن چه کمکی شما می توانند بکنند؟

این تجربه تکان دهنده ای است وقتی که در می یابید کسی که به شما نزدیک است عوارض اسکیزوفرنی را از خود نشان می دهد. شما ممکن است درباره اینکه چه می توانید بکنید مطمئن نباشید. کسب اطلاعات درباره واقعیت بیماری اسکیزوفرنی ممکن است به شما کمک کند.

این ممکن است شامل یادگیری روش های متفاوت کنار آمدن با این بیماری باشد که به طریق اولی می توانید همزی، دوستان و خویشاوندان خود را به اتخاذ آنها ترغیب کنید. ممکن است مناسب باشد که وقتی فرد اسکیزوفرنی احساس سلامتی می کند از او بپرسید که چه چیزی توقع دارد برایش انجام دهید و اینکه آیا او در یک وضعیت بحرانی قرار دارد یا نه. همینطور مناسب است که شما بروشنی به او بگویید که چه کمکی از دست تان برمی آید و چه کاری را نمی توانید انجام دهید. کسی که به بیماری اسکیزوفرنی مبتلا است همان چیزی را می خواهد که وقتی خود ما بیمار هستیم می خواهیم: داشتن این احساس که از او مراقبت می شود، اینکه تنها گذشته نمی شود، و اینکه کسی در دسترس است که با او می تواند درباره احساسات و روش های متفاوت کنار آمدن با این احساسات صحبت کند. مهم است که به چنین فردی نگویید که او مسئول این وضعیت است یا اینکه خودش را "باید جمع و جور کند".

از مراقبت برخوردار شدن

مهم است که برای کنار آمدن با احساسات تان که ممکن است شامل خشم، حس گناه، ترس و درماندگی باشد از کمک برخوردار شوید. تعدادی نهادهای خیریه وجود دارند که برای کسانی که از بیمار اسکیزوفرنیک مراقبت می کنند، کمک تامین می کنند. همینطور اگر که فردی که از او مراقبت می کنید فی الحال برای دریافت کمک های مراقبتی در محل ارزیابی شده و یا در حال ارزیابی است (در این باره به سازمانهای ذیربط که در پایین آمده اند رجوع کنید) دفتر خدمات اجتماعی ملزم است که نیازهای عملی و عاطفی شما را بررسی کرده و نوع کمکی را که برای این نیازها احتیاج دارید تامین کند.

چگونه از پی اوهام (delusions)می توان برآمد

دشوار است که چگونه بتوان با وضعیتی برخورد کرد که در آن دوست یا خویشاوند شما چیزی را می بیند یا به آن باور دارد که شما نه می بینید و نه می توانید باور داشته باشید. بجای تایید یا رد تجربه آنها ممکن است بهتر باشد اگر چیزی مشابه این بگویید، "من قبول می کنم که تو صداها یی را می شنوی و یا چیزهایی می بینی ولی این برای من اینطور نیست". معمولا موثرتر است اگر به آنچه فرد احساس می کند توجه کرد. این می تواند امکان ارتباط گرفتن موثر با او را تسهیل کند.


بستری شدن اجباری در بیمارستان

اگر شما فکر می کنید که احتمال جدی وجود دارد که کسی به خودش صدمه بزند یا باعث وارد شدن صدمه به فرد دیگری شود، در آنصورت ممکن است لازم باشد درباره بستری شدن اجباری او در بیمارستان بعنوان آخرین اقدام ممکن فکر کنید. "نزدیکترین خویشاوند"، همانطور که در« قانون 1983 سلامت روانی» تعریف شده، کسی است که می تواند تقاضای ارزیابی روانی چنین فردی را از یک مددکار اجتماعی با صلاحیت بکند و از او بخواهد وی را در انتخاب روش های ممکن برای درمان این فرد و اینکه آیا او را باید بستری کرد، صلاح و مشورت کند.


+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم خرداد ۱۳۸۶ساعت   توسط محمدرضا هاشمی اصل (کاردرمان) | 
مژگان كوچ مشكی، دانشجوی دكتری روانپزشكی دانشگاه علوم پزشكی ایران در پایان نامه ی خود با عنوان بررسی میزان مصرف سیگار در بیماران مبتلا به اسكیزوفرنی آورده است : بررسی های اخیر نشان داده اند كه با تغییر رژیم دارویی این بیماران از داروهای آنتی سایكوتیك كلاسیك به كلوزاپین، مصرف سیگار در آنان به طور چشمگیری كاهش پیدا می كند و با تغییر رژیم داروئی از آنتی سایكوتیك كلاسیك به كلوزاپین این نیاز رفع می شود.در این بررسی بیماران اسكیزوفرنی مزمن با هدف مقایسه میزان مصرف سیگار بین بیماران تحت درمان با داروی آنتی سایكو تیك كلاسیك و كلوزاپین ، تحت بررسی قرار گرفتند.تجزیه و تحلیل آمارها نشان داد كه در گروه تحت درمان با آنتی سایكوتیك كلاسیك میزان مصرف روزانه سیگار به نسبت گروه تحت درمان با كلوزاپین بالاتر است و با تغییر رژیم دارویی از آنتی سایكو تیك كلاسیك به كلوزاپین پس از یك سال كاهش مصرف سیگار در بین بیماران مشاهده شد.
+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم خرداد ۱۳۸۶ساعت   توسط محمدرضا هاشمی اصل (کاردرمان) | 
یك تحقیق نشان می‌دهد تفریح درمانی به عنوان یك مداخله در توانبخشی بیماران روانی می‌تواند در بهبود وتوانبخشی بیماران اسكیزوفرنیك مزمن موثر باشد.
بر اساس این تحقیق كه توسط دكتر "مسعود فلاحی خشكناب" انجام شده است ، تفریح درمانی برای توانبخشی بیماران " اسكیزوفرنیك" و بهبود وضعیت روانی، رفتاری، ارتباطی و مهارت‌های مراقبت از خود آن‌ها موثر است.
با قراردادن‌تفریح درطرح درمان و توانبخشی بیماران اسكیزوفرنیك می‌توان عملكرد بیماران در جنبه‌های مختلف رفتاری و روانی را بالا برد.
دراین نوع درمان، درمانگر با مشاركت دادن بیمار در انواع فعالیت‌هایی كه‌جنبه تفریحی و سرگرمی دارد، به دنبال دستیابی به اهدافی همچون ، افزایش مهارت‌های اجتماعی، ارتباطی و ارتقای فعالیت‌های روزمره بیمار است.
انجام تحقیقات بیشتر، استفاده ‌از تفریح درمانی منظم درتوانبخشی بیماران اسكیزوفرنیك، آشنانمودن متخصصین باتفریح درمانی،برگزاری كارگاه‌های آموزشی تفریح درمانی جهت اعضا تیم درمان‌وتوانبخشی از جمله راه‌های گسترش این روش درمان برای بهبود بیماران اعلام شده است.
مبتلایان به اسكیزوفرنیا دچار ناتوانی‌هایی در ابعاد مختلف زندگی فردی ، اجتماعی، تحصیلی، شغلی می‌شوند كه برای رفع آن‌ها نیاز به توانبخشی ضروری می باشد.
+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم خرداد ۱۳۸۶ساعت   توسط محمدرضا هاشمی اصل (کاردرمان) | 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ

پیوندهای روزانه
يادداشت های روزانه دکتر محمد کمالی
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
۹۳/۱۱/۰۱ - ۹۳/۱۱/۳۰
۹۱/۱۰/۰۱ - ۹۱/۱۰/۳۰
۸۹/۱۱/۰۱ - ۸۹/۱۱/۳۰
۸۹/۰۹/۰۱ - ۸۹/۰۹/۳۰
۸۹/۰۷/۰۱ - ۸۹/۰۷/۳۰
۸۹/۰۵/۰۱ - ۸۹/۰۵/۳۱
۸۹/۰۲/۰۱ - ۸۹/۰۲/۳۱
۸۸/۱۲/۰۱ - ۸۸/۱۲/۲۹
۸۸/۰۹/۰۱ - ۸۸/۰۹/۳۰
۸۸/۰۸/۰۱ - ۸۸/۰۸/۳۰
۸۸/۰۷/۰۱ - ۸۸/۰۷/۳۰
۸۸/۰۶/۰۱ - ۸۸/۰۶/۳۱
۸۸/۰۴/۰۱ - ۸۸/۰۴/۳۱
۸۸/۰۳/۰۱ - ۸۸/۰۳/۳۱
۸۷/۱۲/۰۱ - ۸۷/۱۲/۳۰
۸۷/۰۸/۰۱ - ۸۷/۰۸/۳۰
۸۷/۰۴/۰۱ - ۸۷/۰۴/۳۱
۸۷/۰۳/۰۱ - ۸۷/۰۳/۳۱
۸۷/۰۱/۰۱ - ۸۷/۰۱/۳۱
۸۶/۱۰/۰۱ - ۸۶/۱۰/۳۰
۸۶/۰۶/۰۱ - ۸۶/۰۶/۳۱
۸۶/۰۵/۰۱ - ۸۶/۰۵/۳۱
۸۶/۰۳/۰۱ - ۸۶/۰۳/۳۱
۸۶/۰۲/۰۱ - ۸۶/۰۲/۳۱
۸۵/۱۲/۰۱ - ۸۵/۱۲/۲۹
۸۵/۰۹/۰۱ - ۸۵/۰۹/۳۰
۸۵/۰۵/۰۱ - ۸۵/۰۵/۳۱
۸۵/۰۴/۰۱ - ۸۵/۰۴/۳۱
۸۵/۰۳/۰۱ - ۸۵/۰۳/۳۱
۸۴/۱۲/۰۱ - ۸۴/۱۲/۲۹
۸۴/۱۱/۰۱ - ۸۴/۱۱/۳۰
۸۴/۱۰/۰۱ - ۸۴/۱۰/۳۰
آرشیو موضوعی
توانبخشی بیماران روانی
درمان و توانبخشی بیماران روانی مزمن از اهداف این و
توانبخشی مبتنی بر جامعه آذربایجانشرقی
مرکز توانبخشی کندی
پيدا كردن لينك دهنده ها به يك سايت
پخش تصاوير ويدئوئي شهرهاي جهان
گفتاردرمانی و توانبخشی
گفتاردرمانی و توانبخشی
گفتاردرمانی و توانبخشی
انجمن صنفی مراکز توانبخشی بیماران روانی مزمن کشور
راهي براي تازه شدن
انجمن حمایت از بیماران روانی مزمن تبریز
هواداران تراکتورسازی تبریز
سیاه سپید خاکستری
انجمن علمی روانشناسی ایران
کتابخانه مجازی ایران
مشاوره پزشکی
منابع کارشناسی ارشد روانشناسی
مرکز توانبخشی رعد
بانک اطلاعات توانبخشی
کاردرمانی تبریز
سایت انجمن کاردرمانی ایران
سایتی در موردمسایل مختلف معلولین
مددکاری اجتماعی